* (ανέκδοτο ποίημα της Αλκμήνης Ψιλοπούλου από την συλλογή "¨Τα ασήμαντα")
Με το όνειρο να λάμνει
Μέσα στα σκοτεινά σοκάκια των ματιών σου
Πάνω στην υγρή γέλη
Ακροποδητί
Στο μαξιλάρι του ύπνου
Σε έχασα.
Αλλά ευτυχώς που
Το όνειρο είναι όνειρο.
Ευτυχώς που η Αλίκη βρίσκεται
Στη χώρα του ποτέ
Μπροστά στο αναμμένο κερί
Του καθρέφτη.
Ευτυχώς που ο ύπνος
Τελειώνει κάποτε
Και η Αλίκη φεύγει
Με ένα τίποτα στο στόμα.
Ευτυχώς
Που μεγαλώνεις και μικραίνεις
Και παίζεις με τα πουλιά
Με τα λουλούδια
Με τα αηδόνια που κυκλοφορούν
Μέσα στις φωλιές της εσώτερης ύπαρξής σου.
Ευτυχώς που τα παραμύθια
Είναι παραμύθια
Κι ευτυχώς που το μπαλκόνι σου είναι εδώ
Θριαμβευτική πραγματικότητα.
Μπορείς ακόμα να παίζεις όσο θέλεις, ευτυχώς,
Με τις άγιες λέξεις της
Δικιάς σου χώρας των θαυμάτων
Ευτυχώς που στέκεσαι εκεί και σε περιμένει
Το κοτσύφι που τραγουδάει τον ύμνο της ζωής
Το αγίασμα του γιασεμιού
Στην πύλη του φεγγαριού και του ήλιου
Εκεί όπου σε συναντώ.
Καλημέρα.


0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου