Το χαμένο κερί*

 

Αλκμήνη Ψιλοπούλου (από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Τα ασήμαντα") 

Εγώ είμαι το φως το αληθινό

Που σκάβει τούνελ στο σκοτάδι

κι ανασταίνει τα μάτια των παιδιών.

Μπροστά στα μάτια μου λάμπουν τα μάγουλα των κοριτσιών

Μεγάλο Σάββατο στις 12 το βράδυ.

Θυμάμαι πως έδινα ελπίδα στα σπίτια των φτωχών

Και μεγαλείο στα παλάτια των βασιλιάδων.

Για σκέψου τι θα ήταν

Οι Βερσαλλίες χωρίς εμένα.

Έσβησε το φως μου ο Καβάφης

 στους αιώνες.

Μια μέρα ο γλύπτης Πραξιτέλης

Με έκανε άγαλμα

Ήμουν το καλούπι του.

Έχυσε πάνω μου τον πυρωμένο χυτοσίδηρο

Κι έλιωσα

Κι έγινα το χαμένο κερί

Το τελευταίο φως του ποιητή

Που κάθεται τώρα στο ανάκλιντρο και περιμένει

Να δει τη ζωή να περνά πάλι από μπροστά του.

Κι έγινα το χαμένο κερί

Που έφτιαξε του ποιητή το άγαλμα.

Κάηκα εγώ

Μα δεν με νοιάζει.

Ήμουν ο καταλύτης που έφτιαξε το κάτι

Από το τίποτα

Κι αυτό το κάτι με κρατάει ζωντανό.

3/5/2026