(ανέκδοτο ποίημα της Αλκμήνης Ψιλοπούλου για την Παγκόσμια Ημέρα Πόιησης)
Είναι μια θαλπωρή που αναβλύζει
Μέσα από τους ήχους των ματιών σου
Μέσα από μυστικούς ψιθύρους
Που μουρμουρίζουν
Στο εσώτερο σύμπαν σου
Στο σώμα σου
Όπου αγκαλιά κοιμούνται τα μωρά
Τα τέσσερά σου χρόνια.
Είναι μια θαλπωρή
Τη μέρα της βροχής
Όταν ο ουρανός δακρύζει αίμα
που κυλάει απ’ τα μωρά
Τα τέσσερά σου χρόνια.
Και ο χρόνος, οι στιγμές
Οι αιώνες, η ιστορία
Το κάποτε, το τότε και
Το αύριο που εγκυμονούν οι μέλλουσες γενιές…
Τώρα
Αγκάλιασε τα φύλλα κίτρινα, κρόκους που γλυκά
Σκεπάζουνε το χώμα
Σημαδεμένο από πέλματα μωρών, παιδιών, εφήβων
Και γερόντων.
Είναι μια θαλπωρή
Το φθινόπωρο της ψυχής σου
Καθώς όμορφα γέρνεις
Και γερνάς μαζί μου.
(«Τα ασήμαντα» 24/10/2025)


0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου